Prokurator Generalny zapowiada prace zmierzające do ujednolicenia stosowania art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Prokurator Generalny zapowiedział podjęcie prac zmierzających do ujednolicenia praktyki stosowania art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w szczególności w zakresie oceny, kiedy ilość środka odurzającego lub substancji psychotropowej może zostać uznana za „nieznaczną”.

To istotna zmiana kierunku w problemie, który od lat prowadził do znacznych rozbieżności w praktyce organów ścigania. Art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pozwala bowiem na umorzenie postępowania dotyczącego posiadania nieznacznej ilości narkotyków przeznaczonych na własny użytek, jeżeli orzeczenie kary byłoby niecelowe. Ustawa nie określa jednak jednoznacznych wartości granicznych, pozostawiając ocenę konkretnego przypadku organom prowadzącym postępowanie.

W praktyce oznaczało to, że podobne stany faktyczne mogły być oceniane odmiennie w różnych częściach kraju.

Impulsem do podjęcia sprawy było wystąpienie Stowarzyszenia MONAR, którego przygotowanie wspierał merytorycznie adw. Patrick Wilhelmsen, będący także członkiem komisji rewizyjnej Stowarzyszenia. Organizacja postulowała między innymi opracowanie przez Prokuratora Generalnego wytycznych dla prokuratorów oraz rozważenie przyjęcia wartości granicznych pomocnych przy ocenie znamienia „nieznacznej ilości”.

MONAR podejmował działania zarówno samodzielnie, jak i wspólnie z Helsińską Fundacją Praw Człowieka, Amnesty International Polska oraz Fundacją Polska Sieć Polityki Narkotykowej.

Szczególnie istotne jest to, że problem został dostrzeżony jako zagadnienie wymagające analizy systemowej. Prokurator Generalny zlecił Instytutowi Wymiaru Sprawiedliwości zebranie danych porównawczych dotyczących rozwiązań stosowanych w innych państwach, w tym wartości granicznych wykorzystywanych przy ocenie posiadania narkotyków na własny użytek.

Ujednolicenie praktyki mogłoby zwiększyć przewidywalność stosowania art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i ograniczyć sytuacje, w których ocena podobnych przypadków zależy przede wszystkim od miejsca prowadzenia postępowania lub indywidualnej praktyki danego organu.

← Wszystkie aktualności